Wczoraj przeżyłem poważne ździwienie - patrz: asymetria ułożeniowa. Po prawie dwóch miesiącach czekania w kolejce udaliśmy się do Ośrodka rehabilitacji dziennej - wczesna diagnostyka i rehabilitacja. Lekarz pediatra specjalista neonatolog przebadał mnie, ach cóż to było za badanie! Szok. W pokoju było łóżko, które stało przy lustrze - stąd wiem co lekarz ze mną robił. Na początek zapowiadało się ciekawie, mama rozebrała mnie do naga, nielicząc pampersa, trochę było zimno. Następnie lekarka pokazała mi zabawki, trochę się pobawiłem, potem robiła dziwne miny, a następnie zabrała się do rzeczy. Położyła mnie na brzuchu, czego bardzo nie lubię, obserwowała mnie, aż tu nagle trzask prask, wzięła mnie za nogi do góry, potem przekręciła na plecy, za ręce do góry, potem położyła na boku za rękę i nogę do góry… No i nie wytrzymałem, rozryczałem się w niebogłosy. Gdy tak wyłem nie widziałem co jeszcze robiła, a wyginała moim kończynami mocno.

Następnie lekarz zaczął demonstrować różne ćwiczenia, które mają poprawić moją asymetrię, której prawie nie ma. A to pediatra kazał mamie brać mnie różnymi sposobami na ręce, przekręcać itp. Koniec świata. Widziałem tylko moją ździwioną minę w lustrze. Za około dwa miesiące ponowna wizyta.

Dzisiaj powyższe ćwiczenia, wykonywane przy pomocy mamy, zaczynają mi się podobać. Niebawem zamieszczę zdjęcia, na których pokażę jak ćwiczyć, może wam się przydadzą. Ćwiczenia te pomagają uniknąć wady postawy u dzieci, które chodzą do szkoły podstawowej. Tak więc lepiej pomęczę się za młodu, żeby w podstawówce mieć więcej czasu na przyjemności.

A oto jak mają mnie rodzice kłaść na brzuchu i nosić.